Od szczeniaka do dorosłego psa: trzy historie uczestników Paw Yoga

Pamiętamy je jako małe szczeniaki, które poznawały salę, podchodziły do uczestników i zasypiały podczas zajęć. Dziś mają swoje rodziny, przyzwyczajenia i wyraźne charaktery.

Z okazji Światowego Dnia Zwierząt zapytaliśmy opiekunów dawnych uczestników Paw Yoga, co słychać u ich psów. W badaniu ankietowym przeprowadzonym w Polsce zebraliśmy relacje dotyczące 20 psów w wieku od 14 miesięcy.

Dzięki opowieściom i zdjęciom udostępnionym przez rodziny możemy przybliżyć kilka z tych historii. Poznajcie Rysia, Chestera i Kropkę.

Rysiek: duch dobermana w ciele małego jamnika

Rysiek miał rok i dwa miesiące, gdy jego opiekunka opowiedziała nam o ich wspólnym życiu. Jako szczeniak skradł serca na Paw Yoga. Dziś najlepiej opisuje go jej określenie: „duch dobermana w ciele małego jamnika”.

Odważny, zadziorny i wierny - charakteru zdecydowanie mu nie brakuje. Chętnie podchodzi do ludzi i swobodnie czuje się w ich towarzystwie. Jest też mocno związany ze swoją opiekunką, do której przywiązał się już od pierwszych dni w nowym domu.

Od szczeniaka towarzyszył opiekunom w pracy i chodził do psiego przedszkola. Okazji do poznawania świata miał więc całkiem sporo. Paw Yoga była jednym z jego wczesnych doświadczeń, a kolejne znajomości i sytuacje poznawał już u boku swojej rodziny.

Towarzyskość Rysia idzie w parze z własnym zdaniem. Potrafi być rozmowny i wyraźnie zaznaczać swoją obecność. Jego historia dobrze pokazuje, że pewność siebie nie musi wyglądać jak spokojne siedzenie i obserwowanie otoczenia. Czasem ma postać jamnika, który chce osobiście sprawdzić, co się dzieje.

Chester: dusza towarzystwa, która znajdzie czas na drzemkę

Chester miał rok i dziewięć miesięcy w chwili udziału jego rodziny w ankiecie. Już podczas pierwszych zajęć Paw Yoga zapamiętaliśmy go jako ciekawskiego szczeniaka z zadatkami na pewnego siebie odkrywcę.

Dziś jego opiekunowie opisują go jako przyjacielskiego psa, który prowadzi intensywne życie towarzyskie. Znajomych sąsiadów trzeba przywitać, nowych ludzi warto poznać, a głaskanie jest mile widziane. Nawet podczas wakacji Chester potrafi szybko zdobyć grono ludzkich znajomych.

Jednocześnie umie pokazać, kiedy ma już dość uwagi. Jeśli kontakt staje się zbyt intensywny, odchodzi, zajmuje się otoczeniem albo wybiera miejsce przy opiekunach.

Potrafi również odpoczywać, choć wokół trwa spotkanie. Rozmowy i obecność ludzi nie zawsze są dla niego powodem, aby pozostać aktywnym. Chester nie odmówi sobie drzemki - nawet gdy towarzystwo bawi się w najlepsze.

Jego rodzina opowiada także o stopniowym oswajaniu codziennych dźwięków. Autobusy i śmieciarki, które kiedyś budziły obawy, z czasem stały się zwyczajnym elementem otoczenia.

Za tą codzienną swobodą stoją różne doświadczenia i zaangażowanie opiekunów. Chester od szczeniaka poznawał miejsca, ludzi i sytuacje, a jego rodzina zwracała uwagę na to, co pomaga mu poczuć się komfortowo.

Kropka: rodziny się nie wybiera? Ona miała inny pomysł

Kropka miała dwa lata, kiedy jej rodzina podzieliła się z nami swoją historią. W jej przypadku Paw Yoga było miejscem szczególnego spotkania: to właśnie na zajęciach poznała swoich przyszłych opiekunów.

Ułożyła się na kolanach córki swojej przyszłej opiekunki i spokojnie zasnęła. Patrząc na to dziś, trudno oprzeć się wrażeniu, że już wtedy uznała: „tych ludzi chcę!”.

Obecnie jej rodzina opisuje ją jako przekochaną przylepę. Kropka uwielbia dzieci, lubi bliskość i najlepiej czuje się przy swoich ludziach. W końcu sama ich sobie wybrała - powiedzenie „rodziny się nie wybiera” najwyraźniej jej nie dotyczy.

Jej otwartość ma jednak własne tempo. Potrafi sama podejść po głaskanie, a kiedy nie ma ochoty na kontakt, odejść i zająć się węszeniem. W nowych sytuacjach obecność bliskiego człowieka pomaga jej poczuć się swobodniej.

To ważna część jej historii. Przyjazny pies nie musi lubić każdego miejsca ani każdej sytuacji. Kropka ma swoje preferencje, a rodzina zna je i uwzględnia w codziennym życiu.

Trzy psy, trzy różne charaktery

Rysiek chętnie zaznacza swoją obecność. Chester lubi poznawać ludzi, ale znajdzie też czas na odpoczynek. Kropka najbardziej ceni bliskość swojej rodziny i kontakt na własnych zasadach.

Ich historie pokazują, jak różne mogą być psy, które jako szczenięta uczestniczyły w Paw Yoga. Wspólne doświadczenie nie oznacza jednakowego temperamentu ani identycznych reakcji.

W opowieściach rodzin pojawiają się pozytywne obserwacje dotyczące kontaktu z ludźmi, poznawania otoczenia i odpoczynku. Widać również rolę opiekunów: wspólne wyjazdy, codzienne poznawanie świata, psie przedszkole i uważność na potrzeby konkretnego psa.

Dlatego przedstawiamy te historie jako relacje z życia naszych dawnych uczestników. Nie przypisujemy wszystkich ich cech jednemu doświadczeniu z okresu szczenięcego.

Jak dbamy o szczenięta podczas Paw Yoga?

Na naszych zajęciach pieski mogą same wybierać, kiedy chcą podejść do człowieka, a kiedy wolą odejść, pobawić się lub zasnąć. Opiekun szczeniąt jest z nimi przez całe spotkanie, a nad przebiegiem zajęć czuwa doświadczony personel. Liczbę uczestników dostosowujemy do liczby piesków.

Tak rozumiemy odpowiedzialne podejście do puppy yogi: uwzględniamy potrzeby szczeniąt i dajemy im przestrzeń do poznawania otoczenia we własnym tempie. Nasze zajęcia mogą być jednym z wczesnych doświadczeń w procesie socjalizacji, który rodziny kontynuują później na co dzień.

Dziękujemy opiekunom Rysia, Chestera i Kropki za opowieści oraz zdjęcia. Dla całego zespołu Paw Yoga możliwość poznania ich dalszych losów ma szczególne znaczenie. Pamiętamy małe szczeniaki, a dziś możemy zobaczyć psy, które dorosły u boku swoich rodzin.

Więcej obserwacji opiekunów znajdziesz w artykule „Puppy yoga a dorosłe życie psów. Co mówią opiekunowie dawnych uczestników Paw Yoga?”.